مشخصات فنی دوو سیلو

در اواسط دهه ۷۰ شمسی، در دورانی که بازار خودروی ایران تشنه تنوع و نوآوری بود، پای خودرویی کره‌ای به نام دوو سیلو به کشور باز شد. این خودرو که توسط شرکت کرمان موتور به ایران وارد شد، با طراحی نسبتا مدرن و امکانات قابل قبول خود، به سرعت جای خود را در میان خانواده‌های ایرانی پیدا کرد.

دوو سیلو از یک پیشرانه ۴ سیلندر خطی با حجم ۱.۵ لیتر بهره می‌برد که قادر به تولید ۸۰ اسب بخار قدرت  و ۱۲۷ نیوتن‌متر گشتاور در دقیقه است. این پیشرانه از سیستم سوخت‌رسانی انژکتوری بهره می‌برد که در زمان خودش مزیت مهمی نسبت به خودروهای کاربراتوری به شمار می‌رفت. قدرت تولیدی این موتور از طریق یک گیربکس ۵ سرعته دستی به چرخ‌های جلو منتقل می‌شود و عملکرد نسبتا روان و کم‌صدایی را از خود به نمایش می‌گذارد. سیستم تعلیق این خودرو سواری نرم و قابل قبولی را برای سرنشینان فراهم می‌آورد و در جذب ناهمواری‌های جاده عملکرد بسیار خوبی دارد. ترمزهای جلو از نوع دیسکی و ترمزهای عقب از نوع کاسه‌ای هستند که برای وزن و توان این خودرو کفایت می‌کنند. هم‌چنین مصرف سوخت ترکیبی سیلو حدود ۸ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است که نسبتا ایده‌آل محسوب می‌شود.

از نظر طراحی ظاهری و نمای بدنه، دوو سیلو با خطوطی ساده اما دل‌نشین و بدون زوائد اضافی، ظاهری متناسب و امروزی را به نمایش می‌گذارد؛ جلوپنجره کوچک و چراغ‌های مستطیلی شکل آن، با هماهنگی خوبی در کنار هم قرار گرفته‌اند و نمایی آرام و خانوادگی به خودرو بخشیده‌اند. ابعاد خودرو نیز برای تردد در شهرهای شلوغ  مناسب به نظر می‌رسد و در عین حال فضای داخلی کافی را برای سرنشینان فراهم می‌کند. رینگ‌های فولادی و قالپاق‌های ساده، در کنار آینه‌های جانبی هم‌رنگ بدنه، تکمیل‌کننده این ظاهر بی‌تکلف و کاربردی هستند. این سادگی در طراحی، باعث شده است که سیلو حتی پس از سال‌ها نیز، ظاهر خود را حفظ کند و از مد افتاده به نظر نرسد. 

ورود به کابین دوو سیلو، فضایی آشنا و کاربردی را پیش روی سرنشینان قرار می‌دهد؛ طراحی داخلی، هرچند ساده و به دور از تجملات است، اما ارگونومی مناسبی دارد و تمامی ادوات کنترلی به راحتی در دسترس راننده قرار می‌گیرد. داشبورد با انحنای ملایم و کنسول مرکزی نسبتا کوچک، فضای داخلی را جادارتر نشان می‌دهد. صندلی‌ها با روکش پارچه‌ای و طراحی راحت خود، برای سفرهای شهری و حتی مسافت‌های طولانی مناسب هستند. هم‌چنین فضای پا و سر در جلو و عقب خودرو، برای چهار سرنشین بزرگسال کاملا کافی است و احساس تنگی فضا به وجود نمی‌آید. سیستم تهویه مطبوع، شیشه‌بالابرهای برقی و سیستم صوتی ساده، از جمله امکانات رفاهی این خودرو به شمار می‌رود که در زمان خود قابل قبول بودند. غربیلک فرمان چهار شاخه و صفحه کیلومترشمار ساده با نشانگرهای آنالوگ، اطلاعات لازم را به وضوح در اختیار راننده قرار می‌دادند.

مزایا

• مصرف سوخت

• سواری نرم و راحت

• فرمان بسیار نرم

معایب

• نداشتن ایربگ

• ترمز گیری ضعیف

• ایمنی بدنه پایین